Van de dertig chins die wij levend in de woning hebben aangetroffen, zijn er direct al acht meegegaan met Laura Blom van Konijnenopvang Jamy's in Hilversum. Deze dieren waren er nog het beste aan toe.
De overige tweeëntwintig zijn allemaal ondergebracht bij ons opvangcentrum in Musselkanaal.

Hier verblijven zij nog steeds in een speciaal voor de chins uit Lelystad ingerichte quarantaineruimte.
Alleen twee heel jonge vrouwtjes die al kort na binnenkomst door ons gezond werden verklaard, zijn na verloop van tijd naar het normale opvanggedeelte gegaan.
We hebben het tweetal inmiddels kunnen koppelen met Chiel, een eenzaam chinmannetje uit de groep van Ede.

Het herstel van de zieke dieren (foto)is uiterst langzaam verlopen. Het merendeel van de chins kwam binnen met een longontsteking.
De zoon van de eigenares had namelijk vlak voor onze komst alle ramen en deuren tegen elkaar opengezet om de woning een beetje te kunnen doorluchten.
Zeker 16 chins moesten de volgende dag door ons met antibioticum worden behandeld.
Een enkeling is nog steeds wat snotterig en benauwd.
Het heeft er alle schijn van dat de aandoening hier een chronisch karakter heeft gekregen.

Een groepje van zes chins, alle afkomstig uit een vieze, kapot gevreten slaapbank in de woonkamer, vertoonde geruime tijd ernstige tekenen van depressie.
Op zich niet echt verwonderlijk, want onder de lattenbodem van deze bank werden door ons bij de ontruiming vijf kadavers aangetroffen.
Het zit er dus dik in dat een aantal chins uit deze groep dierbaren hebben verloren…..

Weken achtereen zat dit zestal volkomen apathisch (foto) op de bodem van de kooi.
Zelfs het voedsel lieten zij bijna onaangeroerd. Enkele van hen hebben wij om die reden moeten dwangvoederen.
Pas tegen het einde van de maand december begon dit trieste groepje een klein beetje op te knappen.


Het eerste diertje waarmee wij naar de kliniek gingen, was Sitana, de enige beige chin (foto) uit de groep van dertig.
Dat was op 20 november.

Ze had dusdanig veel (en ook nog grote!) klitten, dat zij onder algehele narcose moest worden geschoren.
Tijdens (latere) inspectie van haar gebit werden ook nog enkele haken, rotte kiezen en een abces gevonden.

Hoewel de lieverd wekenlang keihard heeft geknokt voor haar herstel, heeft ze het helaas niet gered.
Op 11 december zagen wij ons genoodzaakt haar te laten inslapen.
Een afschuwelijke beslissing want Sitana was heel communicatief en erg op ons gericht. Vanaf het allereerste moment dat wij met haar in contact kwamen, waren wij wezenloos van haar.
Zij was zo bijzonder….. Echt, we zullen haar niet gauw vergeten……..

Op dezelfde dag dat wij met Sitana naar de dierenarts gingen, hebben wij ook nog twee heren uit de groep meegenomen, t.w. Solero en Sorento.
Ze zijn niet alleen gecastreerd, maar bij ieder van hen is ook nog een gemene haak op een kies verwijderd.

Op 25 november hebben we wederom 3 chins laten castreren, t.w. Pichone (Spaans voor Schattebout), Ortego en Dorso.
Voor de twee laatsten moesten wij bij de kliniek nog snel even een naam bedenken.
Ortego is zo genoemd vanwege een misvormd oor dat vol zat met troep en Dorso heet zo omdat hij opviel vanwege zijn rug. Deze lag (en ligt nog steeds!) grotendeels open.
Gelukkig hadden deze heren wel een goed gebit.

De merkwaardige plaatsing van de ogen van Pichone, namelijk boven op zijn kop (foto) is - zo weten wij inmiddels - niet te wijten aan inteelt.

In het midden van de schedel bevindt zich namelijk een naad van littekenweefsel.
Het arme diertje heeft waarschijnlijk ooit iets zwaars op zijn kop gekregen, waardoor de schedel is ingedeukt en de oogkassen naar buiten zijn gedrukt.

Pichone is een chin die, net als Sitana, vanaf het eerste begin ons hart heeft gestolen.
Hij vraagt nog steeds heel veel aandacht en is sterk op ons gericht. Zijn gezichtvermogen is slechts 10% omdat bij beide ogen het hoornvlies is beschadigd.
Het is interessant om te zien hoe hij zijn gehoor steeds beter ontwikkelt. Er ontgaat hem werkelijk niets…….

Op deze zelfde 25e november heeft vrijwilliger Wout het enige vrouwtje uit de groep van Hilversum bij Laura opgehaald. Het diertje zat daar al geruime tijd alleen omdat de andere zeven chins bij nadere inspectie allemaal mannen bleken te zijn.
Nog dezelfde avond heb wij deze Louisa kunnen koppelen met Manuca (Spaans voor Handje), een mannetje dat slechts een stompje als voorpootje heeft. Echt geweldig om te zien hoe goed het direct al klikte tussen die twee………

Twee dagen later, op 27 november, hebben we weer twee heren voor castratie naar de kliniek gebracht. Deze keer betrof het Caro en Cisco, twee mannen uit een groepje van drie chins en Chico, het mannetje van Caya.
Bij Cisco leverde de routine-ingreep onverwacht nog wat problemen op: het mannetje bleek een totaal verkleefd scrotum te hebben, waardoor de balletjes slechts met moeite te isoleren waren.
Bij neef Chico werd geel vet gevonden. Op zich niet zo verwonderlijk: we hebben in de woning in Lelystad diverse schaaltjes met pinda's voor de chins aangetroffen.
Bij geel vet wil er nog al eens sprake zijn van een probleem met de lever. Al met al een kwalijke zaak dus………

Terwijl de situatie van Sitana (foto), het beige vrouwtje, alsmaar verder achteruit ging, zijn we op 8 december opnieuw met twee Lelystedelingen naar de kliniek gegaan.
Deze keer betrof het Pepito en Pepponi. Ook deze beide heren zijn gecastreerd en bleken tot onze opluchting een goed gebit en weinig geel vet te hebben. Wel zitten deze mannen nog altijd miserabel in hun vacht……..

Na het overlijden van onze lieveling Sitana, op 12 december, heeft de groep waarvan zij deel uitmaakte, een flinke terugval gekregen.
De dieren waren net weer een beetje begonnen met zelfstandig eten en waren ook weer wat actief, toen zij opnieuw in een diepe depressie geraakten.
Het herstel hiervan heeft zeker veertien dagen geduurd en heeft veel tijd en energie van ons gevraagd omdat de nabestaanden nauwelijks in staat bleken om op eigen kracht uit het dal te klimmen.

Op 5 januari j.l. is Simona mee geweest naar de kliniek. Van alle chins uit Lelystad was zij de meeste depressieve.
Lange tijd hebben wij voor haar leven gevreesd. Wij gaan er vanuit dat zij het moedertje moet zijn geweest van de dode baby's die wij onder de bank hebben gevonden.
In de kliniek is een klein haakje achterin haar bek verwijderd.
Hopelijk krijgt Simona weer een beetje zin in het leven. De groep waartoe zij behoort krijgt in ieder geval binnenkort de beschikking over een grote volière…….

En dan is er nog Chinca…..
Chinca is het vrouwtje van Indiaan. Dit koppeltje (foto) woonde in Lelystad, samen met twee dochtertjes van 8 weken, in de oven van de keuken.
Bij het oppakken van het vrouwtje, voelde ik destijds direct al dat Chinca weer drachtig was. Om die reden heeft het gezinnetje, kort na binnenkomst in onze opvang, de beschikking gekregen over een heel royale volière.

Dit jaar, om precies te zijn op 6 januari (Driekoningen), is Chinca bevallen van een dochter van 58 gram.
Door weeënzwakte van de moeder zagen wij ons aan het einde van de middag genoodzaakt om met het complete gezinnetje naar de kliniek te gaan.
Aangezien het weeënopwekkend middel geen enkel effect had, werd uiteindelijk besloten tot een keizerssnede.

Of de kleine meid het gaat redden valt nog te bezien. Tijdens en na de bevalling maakte ze geen enkel geluidje.
Ook haar hartslag en de coördinatie van haar achterpootjes was afwijkend. De oorzaak van dit alles is duidelijk terug te vinden in de placenta.

Een placenta behoort goed doorbloed te zijn en is meestal donkerrood van kleur.
De placenta van Chinca (zie foto) laat echter veel grijs zien.
Een veeg teken…..
Gelukkig is de kersverse moeder heel zorgzaam en lijkt het hele gezin ingenomen te zijn met de kleine Esperanza (Hoop).


Tot zover onze update van de chins uit Lelystad……

Het is nu zaterdagavond 8 januari 2005 en we zijn met de dieren die het hebben overleefd inmiddels 64 dagen verder en - wat de dierenartskosten betreft - een slordige € 800,- armer.
Het moge duidelijk zijn dat het hele gebeuren, zowel emotioneel als financieel, diep heeft ingegrepen…….

30-10-2005