Myra komt bij ons in het voorjaar van 1997.
Ze is dan ruim zes maanden en wij zijn haar derde 'baas'.
Vanuit een knaagdierenopvang hebben we even daarvoor twee gecastreerde mannen binnen gekregen die - zo luidt het verhaal - altijd bij elkaar hebben gezeten. Ze maken echter onophoudelijk ruzie, hoewel er geen vrouwelijke dieren in hun omgeving staan.

We besluiten het tweetal uit elkaar te halen en het onderdanige mannetje aan Myra te geven die al weer een poosje alleen zit. De koppeling verloopt naar wens.

Myra is in die periode net bronstig en stelt zich letterlijk en figuurlijk open voor de zachtaardige Arrigo.
Drie dagen lang zitten ze cheek to cheek en vreten ze elkaar de snorharen van de bek.
Myra geniet en Arrigo die altijd de underdog is geweest leeft weer helemaal op.

De vierde dag is het helemaal mis.
Als we bij de kooi komen zien we Arrigio in het gaas hangen: zijn oor kapot, bek kapot, pootjes beschadigd en door de hele kooi beige plukken haar.Hoe kon dit gebeuren?

Als we het deurtje openen, springt Arrigio met kloppend hart in onze armen. We verzorgen zijn wonden en zetten hem in een quarantainekooi, zodat we hem goed kunnen observeren en makkelijk kunnen behandelen.

Na een maand, als Arrigio inmiddels is hersteld, valt het gedrag van Myra op.
Ze zit nog steeds alleen en is erg aanhalig.
We krijgen een donkerbruin vermoeden.
Ze zou toch niet?
Maar jawel hoor..
Myra blijkt zwanger!

De dierenarts die Arrigio ooit heeft gecastreerd heeft slechts één bal kunnen vinden en is er vanuit gegaan dat de andere, die zich vermoedelijk nog in de buikholte bevond, niet meer actief zou zijn. Wèl dus.

Myra groeit en groeit. Omdat ze alleen zit vraagt ze veel aandacht. In het begin hebben we, gezien de verwondingen die zij heeft toegebracht aan een zo vriendelijk mannetje als Arrigo, erg veel moeite met haar.

Maar geleidelijk aan respecteren wij haar beslissing om als B.O.M.- moeder door het leven te gaan en kunnen wij haar vergeven.
We nemen haar regelmatig mee naar onze woonkamer en laten haar dan even lekker rondlopen.
Ze wordt zo tam en zo aanhankelijk, dat wij eigenlijk nooit moeite hoeven te doen om haar te vangen.
Ze komt als wij haar roepen en stapt gewoon op onze hand als wij haar weer willen terugzetten in de kooi.
Op een gegeven moment is Myra vaker in de woonkamer, dan in haar kooi.

Urenlang kan ze in de vensterbank zitten. Ze slaapt echter nooit. Niets van wat er binnen of buiten gebeurt ontgaat haar.

Op het laatst is ze zo zwaar, dat ze bijna niet meer op de bank kan springen om in de vensterbank te komen.
Bereidwillig helpen wij haar een handje.

Op een middag treffen we haar in een bloempot. Ze ziet er moe uit en steunt met haar handjes tegen het glas. Arme Myra: de laatste loodjes.
Snel pakken we onze camera en lopen via de keuken naar buiten om vanuit de tuin een foto van haar te maken.
Myra zit nog steeds in dezelfde houding: 'klik' en nog eens' klik.'

De kerst daarop gebruiken wij deze foto's van haar voor een kerstkaart aan onze donateurs. De reacties op de 'chinchilla met de handjes' zijn zo overweldigend, dat we besluiten Myra tot symbool te maken van onze Stichting.

Myra, die inmiddels is bevallen van twee kindjes, heeft haar handen vol. Het beige kindje sterft helaas na enkele dagen.
Saramba het mozaiek kindje - zo genoemd door onze eerste stagiaire - groeit voorspoedig op.

Myra is erg beschermend t.o.v. haar dochter. Niemand buiten ons mag in de kooi komen of kan de kleine pakken.
Omdat wij de enigen zijn die haar nog wel eens in handen hebben, groeit Saramba op tot een angstig meisje dat geen stap buiten haar moeder durft te doen. Ook als ze in de puberteit komt blijven moeder en dochter een eenheid.

Myra brengt haar visie op mannen ook over op haar dochter.
Deze begint al te gillen zodra zij in haar omgeving een mannetje lokkende geluidjes hoort maken.
Gevaar!!
En dan is er natuurlijk weer de overbezorgde Myra om de geschrokken Saramba te troosten en gerust te stellen.

Het is september 2001 als Myra opeens begint te knoeien met haar pellets. Ook heeft ze moeite met het eten van de rozijntjes waar ze anders zo gek op is.
We bekijken haar gebit, maar worden niet veel wijzer, omdat we op dat moment nog niet in het bezit zijn van een otoscoop.
De snijtanden zien er goed uit, maar voor de kiezen maken we toch maar even een afspraak met de kliniek.

Op 26 september wordt geconstateerd, dat de rechter kiezenrij van de onderkaak erg scheef en scherp is. De zaak wordt bijgewerkt en tot 7 november doen zich geen verdere problemen voor.
Nog twee keer wordt het gebit van Myra onder narcose behandeld: voor het laatst op 2 januari van dit jaar. We willen haar zó graag behouden..

Niet alleen omdat ze de mascotte van onze Stichting is, maar vooral omdat ze voor ons onvervangbaar is.
We hebben op dat moment 350 chinchilla's, maar niemand is zo bijzonder als zij:
Ze reageert op haar naam, ze komt als wij haar roepen, ze luistert als we tegen haar praten, ze praat terug en ze geeft kusjes. En hoe! Niemand, echt niemand die kusjes geeft zoals zij...

Een sponsor uit België die door een foto van Myra in 'Coeur pour les Animeaux' (Hart voor Dieren) op het spoor van onze Stichting kwam, vraagt ons alles te doen om Myra te behouden en biedt aan de kosten van een eventuele operatie voor zijn rekening te nemen.

We nemen contact op met de Faculteit Utrecht om de mogelijkheden van het trekken van de kiezen te bespreken, zoals dit ook wel bij konijnen gebeurt. Maar de kaken van een chinchilla blijken te dun om het geweld van een extractie te kunnen doorstaan. Zelfs in Amerika heeft men geen (goede) ervaring met het trekken van kiezen bij chinchilla's.

Op 9 januari, precies een week na de laatste behandeling van haar kiezen, krijgt Myra het opeens benauwd.
Ze blijkt een longontsteking te hebben opgelopen die haar fataal wordt. Diezelfde avond om 20.20 uur overlijdt ze.


We zijn kapot. Nooit meer 'praten', nooit meer knuffelen, nooit meer die heerlijke kusjes over en weer...
Het is het moment waarop we even overwegen met ons werk te stoppen. De continue zorg voor zoveel dieren, de grote emotionele betrokkenheid bij iedere chinchilla waar iets mee aan de hand is: het valt ons als maar zwaarder.

Ook de onzelfstandige Saramba is finaal van slag. De eerste dagen wil ze niets van onze weten.
We blijven echter met haar praten en geleidelijk aan begint ze een beetje uit haar schulp te komen.

In die zelfde periode hebben wij een alleraardigst mannetje apart zitten: Salvatini.
Hij is na castratie door zijn vrouwtje verstoten en zit er al enkele weken treurig bij.

Hoewel Saramba angstig reageert op mannen, besluiten we het toch te proberen.
Ook Salvatini is nog erg onzeker.
Hij heeft de schrik van zijn ex Cató nog in de benen en reageert terughoudend.

Het wordt het begin van een gouden formule: aanvankelijk wordt er over en weer geblaft en urine gespoten, maar al gauw zitten ze op enige afstand van elkaar naar elkaar te kijken.

Steeds dichter schuif Salvatini naar het trillende meisje.
Met grote angstogen kijkt ze hem aan.
Wat had haar moeder haar ook al weer geleerd? Was het niet zoiets als: 'alles went behalve een vent?'

Zachtjes knabbelt hij aan haar oor.
Ze wil het eigenlijk niet toegeven, maar het voelt wel prettig.
Meer en meer ontspant ze zich...

De volgende dag treffen we hen samen in het zandbad: Saramba en Salvatini.
Een relatie voor het leven.

We moeten nog heel veel aan Myra denken: vanwege haar zijn we bijna met de opvang gestopt en vanwege haar vonden we ook weer de kracht om verder te gaan.

Lieve Myra, namens Saramba en Salvatini, namens al jouw huisgenoten in de opvang, namens ons en namens alle mensen die ons werk steunen... elijk bedankt!

30-10-2005