Het is medio 1997 als Mignon bij ons komt. We zijn op dat moment nog niet officieel een opvang maar vangen wel al chinchilla’s op. Ons voer en badzand halen we in die tijd bij een fokster in Noord-Holland. Het is daar, dat wij Mignon leren kennen…

Mignon is een nog jonge, prachtige spierwitte chinchilla met roze oren en zwarte ogen.
Zijn vacht is heel dicht en zacht.
Op zijn rechterheup heeft hij echter een donkergrijze vlek.
Voor een fokker een irritante schoonheidsfout, maar voor ons een grappige speling van de natuur.
Als de fokster hem naast ons op de bank plaatst, wordt al gauw duidelijk, dat het kereltje een ernstig probleem heeft. Hij tolt namelijk om zijn eigen as en niet even, maar echt aan één stuk door…

Mignon zou bij een fokster in het oosten van het land, als baby, een middenoor ontsteking hebben opgelopen die vervolgens onbehandeld bleef. Ook zou Mignon te vroeg bij zijn moeder zijn weggehaald.

De situatie is bijna niet om aan te zien: het diertje draait steeds sneller in de rondte en tolt vervolgens net zo lang totdat hij omvalt. Soms valt hij spontaan in slaap, een andere keer begint hij opnieuw en is dan nauwelijks te stoppen.
Hij kan hierbij zo’n snelheid ontwikkelen, dat hij zichzelf a.h.w. ‘lanceert’.
We zien Mignon maar even, maar we vinden hem gewoon vermoeiend om naar te kijken.

De fokster overweegt om hem af te staan omdat zij er niets mee ‘kan’. Bovendien ontbreekt haar de tijd om Mignon de aandacht te geven die hij nodig heeft.
Veertien dagen nemen we Mignon ‘op proef’. In de tussenliggende periode wil de fokster met haar vriend bespreken of Mignon misschien geschikt is als mascotte voor hun in de toekomst te openen winkel, of dat hij inderdaad beter af is bij ons.

We hebben al snel in de gaten, dat zijn gedrag voor een deel psychisch is en koppelen hem met een Jaïr, een jong black ebony mannetje.
Het blijkt een gouden greep: het tollen wordt minder en als Ying Yang slaapt het tweetal in hun stenen kruikje. Uiteindelijk bellen we naar de fokster met het bericht, dat Mignon, wat ons betreft, mag blijven. Ze gaat akkoord…

Maanden lang vormen Jaïr en Mignon een hecht koppel. Dan gaat het mis…

Mignon krijgt heel narcistische trekjes en heeft de neiging zijn wil op te leggen aan de zo zachtaardige Jaïr. Zo wil hij steeds op een dwangmatige manier met hem paren.
Bijna net zo dwangmatig als het ‘tollen’, dat hij inmiddels vooral aanwendt om zijn zin te krijgen.
Voor Jaïr is het leven met Mignon niet echt gezellig meer.
We besluiten het tweetal te scheiden en voor ieder afzonderlijk een oplossing te zoeken.

Niet lang daarna wordt Jaïr gekoppeld met de zachtaardige Chimène en vinden we voor Mignon, die we inmiddels hebben laten castreren, een zelfbewuste, stoïcijnse vrouw, die zich niets aantrekt van zijn dwingende karakter.

Milena, zoals we haar noemen, beschouwt Mignon eigenlijk als een verwend stout kind, dat keer op keer haar grenzen aftast en probeert te verleggen.

Ze staat ook niet toe dat hij dingen afdwingt door te ‘tollen’. Als hij ‘tolt’ omdat hij schrikt en vervolgens in de stress schiet, laat ze hem even begaan en gaat vervolgens rustig tegen hem aan zitten.
Als hij ‘tolt’ om aandacht te vragen of om iets af te dwingen, wordt ze furieus en brengt hem hardhandig tot stilstand.
Ook t.a.v. zijn neiging tot dwangmatig paren (castratie bracht hier geen verandering in) is zij heel duidelijk. Ze beschouwt dit als ongewenst gedrag en staat het nimmer toe. Alleen ten tijde van de bronst maakt ze hierop incidenteel een uitzondering.

Milena regeert met strakke hand en weet het ‘enfant terrible’ te temmen zonder ooit onaangenaam te zijn. Ze blijkt echter ook heel zacht en lief met Mignon te kunnen zijn.

In het jaar 2000 als hij kortstondig ziek is, is zij zijn steun en toeverlaat. Ze toont zich uiterst bezorgd om zijn situatie en is zo zorgzaam, dat het voor ons gewoon ontroerend is om te zien.

Milena heeft Mignon echt geaccepteerd zoals hij is en heeft een manier van omgaan met hem gevonden, waarbij zij zelf ook gelukkig is.

De relatie kent slechts één minpuntje:
Milena wil dolgraag kindjes en Mignon kan haar die niet (meer) geven.

Als er in haar buurt babietjes worden geboren, wordt ze eerst iedere keer blij en daarna raakt ze in een depressie.
Soms hebben we wel eens babietjes van een andere moeder tijdelijk bij haar moeten laten ‘logeren’ om haar er weer bovenop te krijgen.

Het is voorjaar 2001. Mignon is uitgegroeid tot een schitterende chinchillaman die heeft leren omgaan met zijn handicap.
De donkergrijze vlek, ooit een doorn in het oog van de fokker, is in de loop der tijd helemaal uit zijn vacht gegroeid en iedereen die hem ziet, roept ‘oh, wat is dat een bijzondere!’
Het kereltje, dat aanvankelijk al begon te tollen als hij iemand zag, begint zich geleidelijk aan te ontplooien tot een echte allemansvriend.

Als er bezoek is, laat hij zich met plezier van hand tot hand gaan. Hij vindt het leuk om voor de camera te poseren en verschijnt door omroepen als Veronica, TV Noord en SBS6, in menige Nederlandse huiskamer.
Mignon wekt de indruk psychisch nu heel wat te kunnen verstouwen.
Maar schijn bedriegt…

Als de firma Blok van de Forbo fabriek in Coevorden opdracht krijgt vinyl te leggen in een aantal van onze chinchillavertrekken, slaat Mignon volledig door als zijn (aangepaste) kooi door ons in een andere ruimte wordt gezet.

Het ‘tollen’ begint opnieuw en ook Milena ziet geen kans hem tot de orde te roepen.

Regelmatig nemen we hem even in handen om met hem te praten en hem op zijn gemak te stellen.

Na een paar dagen, juist als we denken dat hij zijn situatie een beetje heeft geaccepteerd, vinden we Mignon, met Milena over zich heen, naast het zandbad: dood…

De arme Milena weet zich geen raad en port met haar neus in het levenloze lichaam: ‘wakker worden gabbertje’, maar Mignon reageert niet.
Verdrietig en niet begrijpend kijkt ze voor zich uit. Dan wordt ze boos: ‘is hij helemaal gek geworden om haar zo in de maling te nemen?’ Nu heeft het lang genoeg geduurd!’ Opstandig wroet ze in zijn nek.

Maar opnieuw geeft Mignon geen teken van leven. Langzaam dringt het tot Milena door dat haar levensgezel echt niet meer wakker wordt.
We besluiten haar even alleen te laten, zodat zij rustig afscheid van hem kan nemen.
Als we wat later bij de kooi terugkeren vinden we Milena,
naast een hoge berg zaagsel, verdrietig op de grond.
Ze heeft zojuist haar zorgen’kind’ en maatje begraven…

Voor wie benieuwd is hoe het nu met Milena is afgelopen:
Milena is inmiddels gelukkig ‘hertrouwd’ met Mirano en heeft met hem een gezin mogen stichten…

30-10-2005