 naar de vorige 5 dagen | |||||
 |
 TWEEDE KERSTDAG
Als ik wakker word is mijn eerste gang naar de jongen (foto) van Mistrelle. Het moedertje is de laatste dagen namelijk erg onrustig en
lomp en iedere keer weer ben ik bang dat zij de kleintjes onder de voet
heeft gelopen of verpletterd. Maar gelukkig, ze leven nog!Het 'oog' van Féliciano ziet er vandaag een stuk beter uit. De zwelling is beduidend minder en de oogleden zijn niet meer zo rood. Dit betekent dat hij aanstaande woensdag kan worden geopereerd. Onze nijnenhummels Josca en Jort slapen helemaal over elkaar heen in hun stenen kruik. Verbazingwekkend hoe snel het zwakke voedstertje is opgeknapt! Tootsie vindt het maar niets dat ik eerst bij onze 'zorgenkindjes' ga kijken. Ongeduldig volgt zij mijn bewegingen. Zodra ik in haar richting loop, posteert zij zich bij het deurtje en houdt haar koppie reeds scheef. Ze zit a.h.w. al klaar om eventuele knuffels in ontvangst te nemen. 
Na de ochtendronde door alle chinchilla- ruimten (foto), besluit ik het vandaag een beetje rustig aan te doen.Ik heb vannacht nauwelijks geslapen en voel me dientengevolge niet erg fit. Het is net alsof ik tegen griep aanzit: een lichte hoofdpijn, buikkramp, diarree en een gevoel van misselijkheid. Je zou haast denken dat wij gisteren uitgebreid hebben getafeld, maar niets is minder waar: we hebben juist sober en heel matig gegeten. Ik heb nog de minste last van alle malaise als ik stilzit. Om die reden besluit ik maar een poosje achter de computer te kruipen, zodat ik aan het einde van het jaar in ieder geval bij ben met het 'Journaal' en de rubrieken onder 'Actua'. Ludo, ons 'kerst'konijn, begint zich al aardig op zijn gemak te voelen. De eerste dagen zette hij uit angst regelmatig zijn anaalklieren open, maar dit wordt (gelukkig) steeds minder. Ook zijn vrouwtje Lara, van wie hij nu noodgedwongen nog gescheiden zit, begint langzamerhand te acclamatiseren. Ik heb haar zelfs al een keer lang uitgestrekt zien liggen met de voetzolen van haar achterpoten naar boven gekeerd. 
Benno, het oude, blinde chinmannetje, dat afgelopen woensdag werd
gecastreerd, begint al aardig op te knappen.We blijven ons dan ook verbazen over dierenartsen die het niet aandurven om een chin boven de tien jaar te castreren. We hebben er nu al diverse laten 'helpen' - zelfs een mannetje van 14 jaar - en altijd zonder problemen (foto). Ook Baico, het zoontje van Benno, is weer redelijk actief. Hij eet goed, speelt met zijn zusje en maakt een gelukkige indruk. Minder florissant is het met het moedertje uit Nieuw-Beijerland gesteld. Zij is echt volkomen afgeleefd en uitgeteerd. Ik heb wel de indruk dat zij heel gelukkig is met haar jongen en met haar mannetje. Ze laat tegenover de kids dan ook nooit merken dat zij hen te druk of vermoeiend vindt. Wel zit zij, ook in haar actieve periode, regelmatig te dommelen. Misschien zou het zinvol zijn om haar een vitaminestoot te geven, zodat het herstel wat sneller verloopt. 
's Avonds krijgen we bezoek van Loes (van de dierenambulance -foto ) en Dieneke.
Deze keer komen zij echter geen in beslag genomen chinchilla's bij ons brengen. Evenmin is het de bedoeling dat
zij op Tweede Kerstdag kooien gaan schoon te maken.Vanavond neemt ieder van ons vrijaf en gaan wij gezellig met elkaar op de ouderwetse toer een gezelschapsspel doen. Heerlijk hoor, eens even de boel de boel laten... Kort na middernacht gaan Loes en Dieneke naar huis. Samen met Aard en Marijke, kijk ik nog een van mijn favoriete films: 'Dr. Zjivago', een klassieker inmiddels. De film duurt tot 03.30 uur. Het belooft deze keer dus een wel heel kort nachtje te worden. Om 7.45 uur word ik namelijk weer beneden verwacht om Maaike uit te zwaaien die samen met een vriendin naar 'Paard 2004' in Ahoy gaat.  | ||||
 |
Na het dwangvoederen van de drie jongen van Mistrelle, vertrekt dochter
Maaike met haar vriendin Carmen naar Rotterdam. Niet veel later arriveren
Anneke en Esmeralda.
Terwijl de beide vrijwilligsters beginnen met het verzorgen van de
dagactieve dieren, rijd ik met Marijke naar Jumper in Stadskanaal om te
kijken of de vieze konijnenkooien (op foto rechts onderaan), zoals ons toegezegd, inderdaad zijn ontsmet en schoongemaakt.Dit blijkt, zoals wij reeds vermoedden, niet het geval. De kleine konijntjes zitten op precies dezelfde vieze beukensnippers als rond sluitingstijd op kerstavond. De waterflesjes zijn leeg en in het enige waterbakje zit - u raadt het al - gemengd voer voor volwassen konijnen! Helemaal in de hoek zit een klein wit-zwart konijntje te knikkebollen. Ze wil weglopen als ik mijn hand in het hok steek, maar zij is hiertoe te zwak en valt van ellende om. 
Voorzichtig pak ik het graatmagere diertje op. Haar
buik, poten en geslachtstreek (foto) zitten onder een dikke
laag stinkende diarree.De kans dat zij het gaat redden is nihil. Zij is volkomen uitgedroogd. Als ik haar huidje tussen duim en wijsvinger neem, blijft deze gewoon 'staan'. Voorzichtig zet ik haar terug en pak een ander konijntje op. Ook deze, een leuk zwartje, wil zich het liefst uit de voeten maken, maar slaagt hierin niet. Met kloppend hartje blijft het zitten 
totdat ik hem in de rug vat en
opneem.Ook hier weer het zelfde beeld: graatmager, uitgedroogd en een door diarree en beukensnippers besmeurde onderkant (foto). Uit zijn neusgaten komt uitvloeiing en rond de neus zitten allemaal kleine druppeltjes: snot! Ook al zo besmettelijk! Het is toch niet te geloven dat zoiets mogelijk is in een zo grote, moderne en goed geoutilleerde dierenspeciaalzaak als Jumper! Nog kwalijker vind ik het dat de eigenaar werkelijk niets onderneemt om de ernstige zieke stumperds medische hulp te verlenen en adaquate verzorging te bieden! Het zelfde geldt trouwens voor het overige winkelpersoneel. Je moet wel keihard en ongeïnteresseerd zijn, wil je aan zoveel 
ellende voorbij
kunnen gaan.Voorzichtig zet ik het kleine zwarte prummeltje terug en pak een ander wit-zwart konijntje. Ze is de kleinste die er bij zit, maar het zwaarst in gewicht omdat zij een nòg dikkere, natte laag diarree (foto) met zich mee zeult. Trillend van de kou en de ellende zit zij op mijn hand. Haar ogen liggen diep en haar koppie valt af en toe op zij. Uit haar poepertje glijdt een sliert gelatine. Arm meisje: ze is reeds stervende...  Achter een halfwas zwart baardkonijn en een jonge bruine cavia, ontdek ik een vierde wit-zwart konijntje. Ook deze maakt geen al te beste indruk. 
Schichtig hipt zij langs de wanden van de kooi, dwars door de stinkende
diarree- en gelatineplekken. Hebbes!Voorzichtig keer ik haar op de rugzijde. Haar staartje, buik en achter- pootjes zitten, net als bij de anderen het geval was, onder een dikke laag bruine smurrie (foto). Ook zij blijkt uitgedroogd. Haar kansen om te overleven zijn echt nihil. 
Bij het lege waterbakje zit een iets groter babykonijntje. Haar koppie hangt
op de rand van het stenen bakje.Met twee handen pak ik haar op. Behalve diarree en gelatine die in dit geval bijna van het diertje afdruipen, ontdek ik ook nog een fors opgezette buik (foto): gasvorming! Als zij niet snel wordt 'ontlucht' kan zij letterlijk knappen'. Wat moet dit konijntje zich ellendig voelen! 
Met een blik die weinig goeds voorspelt, zoek ik de eigenaar van de zaak op,
die - naar het lijkt - alles doet om mij te ontwijken.Ik deel hem koeltjes mede dat wij ten- minste vier patiëntjes zullen meenemen, zodat wij ze thuis de broodnodige medische begeleiding en verzorging (foto) kunnen geven. De kans dat de diertjes het gaan redden is weliswaar nul komma nul, maar als zij doodgaan dan geschiedt dit tenminste in een schone, warme en liefdevolle omgeving. De eigenaar reageert, zoals gebruikelijk, verrast: "goh, is het zo erg?" Zijn vrouw Karin heeft vanmorgen nog gevoerd en niets gemerkt. Het kan bijna niet anders of het moet dus allemaal net (10 minuten na openingstijd!) zijn gebeurd! Met vier ernstige zieke konijntjes in een kartonnen doos gaan wij naar huis. Bij thuiskomst zetten we de diertjes met doos en al in de badkuip en maken in de wasbak vast een badje voor de zwakste van het stel. (foto 1). Voorzichtig wordt het arme diertje ontdaan van de vieze laag diarree (foto 2), grondig nagespoeld en vervolgens in een handdoek gerold. Daarna breng ik samen met Marijke wat vocht in en dien medicijnen toe tegen Coccidiose.
Dan is nummer twee aan de beurt. Het diertje is zo zwak, dat het zich nauwelijks verzet. Lijdzaam ondergaat hij alle behandelingen en laat zich in een handdoek rollen. Ook nummer 3 en 4 bieden nauwelijks tegenstand. De konijntjes zijn er zo slecht aan toe, dat het nog maar de vraag is of zij de avond zullen halen.
Uren achtereen zijn we in de weer met dwangvoederen, vocht inbrengen, oogjes
schoonmaken, medicijnen geven en moed in spreken (foto).Voor Josca 2 komt alle hulp te laat. Precies om 14.00 uur bezwijkt ze aan de gevolgen van onachtzaamheid en verwaarlozing: een geïnfecteerde lever en uitdroging. Arm meisje! Nog maar vijf weekjes oud... Nadat wij zo'n beetje de hele middag aan het redderen zijn geweest, besluiten Marijke en ik tegen sluitingstijd nog even terug te gaan naar Jumper Stadskanaal om te controleren of de hokken nu inderdaad - zoals toegezegd - zijn ontsmet en schoongemaakt. Dit blijkt wederom niet het geval. Het zwarte konijntje huppelt 'gezellig' door de glibberige diarree- en gelatineplekken, evenals het bruine caviaatje. De glazen bakken van het 'eiland' in het midden van de zaak, blijken evenmin te zijn schoongemaakt. Dikke 'hoeken' urine zijn zichtbaar door het glas. In enkele glazen bakken ontbreekt het drinkwater en ook wordt een leeg voerbakje aangetroffen. Een verdieping hoger, zie ik een neurotisch hamstertje kit eten. Het diertje heeft geen huisje en evenmin nestmateriaal om zich te verstoppen. In afwachting van de eigenaar, die ons reeds heeft opgemerkt, observeer ik de diverse dieren. Een klein konijntje, begint zich te wassen en likt haar schaamstreek. Tot mijn ontzetting ontdek ik ook bij haar een vieze kluit diarree. 
Als ook in deze bakken Coccidiose heerst, dan hebben wij thuis een probleem,
want Jort (foto) komt van het eiland en Josca uit
de driedubbele kooi er tegenover.Weliswaar wijst nog niets in die richting, maar de kans is groot dat de ziekte latent aanwezig is en eerdaags uitbreekt. Gelukkig hebben wij het tweetal direct na binnenkomst in quarantaine gezet. Een snelle inspectie van de andere dieren van het 'eiland', levert de trieste balans op van tien zieke konijntje en twee besmette cavia's. 
De eigenaar, die er - voor de zoveelste keer deze week - wordt bijgehaald,
reageert laconiek: het zal toch allemaal wel meevallen. Zo slecht zien de
beestjes er toch niet uit?Ik confronteer hem met de feiten en vertel hem dat van de dieren die wij vanmorgen hebben meegenomen, er inmiddels al een is gestorven (foto). Terwijl hij gezonde en zieke dieren beurtelings (!) oppakt en weer terugzet, loopt Marijke weg om een doosje te halen. 
Wij zullen de zwakste dieren mee
naar huis nemen en verzorgen.Met een nieuwe quarantainekooi, drie zieke konijntjes en een caviaatje (foto), keren wij huiswaarts. Hier lopen wij meteen door naar de badkamer om voorbereidingen te treffen. Het is nog een toer om schone, oude handdoeken te vinden, want we hebben er in enkele dagen tijd tientallen gebruikt. Er rest ons niet anders dan van oude handdoeken over te stappen op goede handdoeken. 
Een voor een worden de patiëntjes gewassen (foto), in een
handdoek gerold en met medicijnen behandeld. Enkele zijn uitgedroogd en
krijgen vocht toegediend. Andere kunnen voorzichtig op hooi en pellets voor
babykonijntjes gezet.Vanuit hun schone kooi kijken de dieren ons aan. Het is duidelijk te zien dat zij allemaal ziek zijn. Toch is er iets in hun blik veranderd. Ik lees geen wanhoop meer, maar hoop en dankbaarheid. Al zou geen van hen de volgende dag halen, dan mogen wij onze missie nog als geslaagd beschouwen: puur omdat wij de dieren toch iets hebben kunnen meegeven van de liefde van de mens. 
Om 20.45 uur overlijdt Josca 3. Om 24.00 uur gevolgd door Josca 4.Twee onschuldige konijnenmeisjes van nog geen vijf weken oud... | ||||
 |
Als ik in alle vroegte mijn kantoor betreedt, dat gistermorgen uit pure nood
als quarantaineruimte in gebruik is genomen, besef ik opeens tenvolle hoe
krankzinnig onze situatie op dit moment eigenlijk is.
Terwijl wij al met een
minimum aan mensen de grootste chinchilla-opvang
in Europa runnen, hebben we ook nog eens de zorg voor ruim vijftig konijnen:méér konijnen dan menige konijnenopvang zelfs maar kan herbergen. En dan zijn er ook nog drie flessenijntjes (foto) onder hen en een tiental ernstige zieke dieren, die een intensieve verzorging vragen. Het kleine zwarte konijntje zit opnieuw onder de diarree. Zijn oogjes liggen diep en zijn ademhaling gaat moeizaam. Het is duidelijk dat het kereltje het niet gaat redden. We besluiten hem nog wel in bad te doen, zodat hij zich in ieder geval weer een beetje opgefrist voelt. Nadat wij hem in een kom in de wasbak grondig hebben schoongemaakt, wordt het diertje in een handdoek gerold en gedroogd. Aansluitend geven wij hem wat dwangvoeding en medicijnen, waarna wij het nijntje verder met rust laten.  Het is drie uur in de middag als het zwarte ventje zijn laatste adem uitblaast: nog maar vier weken oud. 's Middags ontvangen we een telefoontje van Esmeralda. Zij wil ons maandag en dinsdag komen helpen. Dat komt goed uit. Wij kunnen haar (extra) hulp nu meer dan ooit gebruiken. 
's Avonds rond een uur of zes wordt pijnlijk bevestigd wat wij al vreesden:
ook Josca 1 (foto) is besmet met Coccidiose.Toen wij haar uit de dierenwinkel meenamen had zij nog geen diarree. Ze was 'alleen maar' vermagerd en uitgedroogd en had een ernstig ontstoken oogje. Vooral dit laatste was - naar wij nu weten - een signaal. Onstekingen zijn bij jonge konijnen vaak een voorloper van Coccidiose. Het antibioticum dat wij haar hebben gegeven heeft wel de infectie aangepakt, maar niet de Coccidiose. Coccidiose is namelijk geen bacteriële infectie, maar een infectie die wordt veroorzaakt door de Coccidie, een eencellig organisme. Na het behandelen van alle patiëntjes en het desinfecteren van gebruikte 'gereedschappen' is het al weer tijd voor het telefonisch spreekuur. Ik moet het deze avond kort houden, want bij de chinchilla's is nog een boel te doen. Een deel van de dieren dient nog hooi te krijgen en bijna iedereen moet worden gevoerd. Daarnaast zullen ook nog de nodige waterflessen moeten worden vervangen. Halverwege de avond besluit ik onze chins Max en Casper bij wijze van proef uit elkaar te halen. Deze gecastreerde heren, die enkele maanden terug samen naar onze opvang werden gebracht, maken regelmatig ruzie. Max is de meest dominante. Ik wil daarom een poging doen hem te koppelen met Lieke of Tootsie. De anders zo bijdehante Max blijkt bij Lieke echter helemaal niet zo veel praats te hebben en smeekt mij bijna hem van haar te verlossen. 
Ook de
koppeling met Tootsie loopt op niets uit. Tot grote opluchting van Max zelf,
zet ik het kereltje weer terug bij zijn viendje Casper.Verbeeld ik het me of lijkt het er inderdaad op dat hij Casper (foto) al een beetje meer is gaan waarderen? | ||||
 |
Volkomen verzwakt en onder de diarree tref ik nijntje Josca (foto) deze morgen in haar quarantainekooi.Ze leunt tegen Jort aan om niet om te vallen. Hij ziet er naar uit dat ons aller lieveling het niet gaat halen. Dit is ook vreselijk voor Jort die stapelgek op haar is en alles doet om haar tot steun te zijn. Omdat wij niet willen dat zij in de viezigheid sterft, nemen wij haar mee naar de badkamer om haar voor de laatste keer in bad te doen. Hierna rollen wij haar in een van onze laatste schone handdoeken en geven haar dwangvoeding en medicijnen. Ze neemt dit nog wel, maar het kost haar grote moeite. 
Prompt om negen uur stappen Marijke en ik bij Jumper Stadskanaal (foto) de winkel binnen.Karin Altenburg is zojuist begonnen aan het schoonmaken van de konijnenhokken. De wijze waarop dit gebeurt, is - hoe kan dit ook anders - volstrekt onverantwoord. Problemen kunnen dan ook nauwelijks uitblijven. Als wij Karin vertellen dat er bij ons in twee dagen tijd vier konijntjes uit deze bakken zijn overleden, komt er geen enkele reactie. Mevrouw gaat rustig door met haar werkzaamheden en lijkt in geen enkel opzicht in dit gebeuren geïnteresseerd, laat staan geraakt. Onvoorstelbaar! De eigenaars hebben nooit een cent willen uitgeven aan noodzakelijke medicijnen of adaquate therapie. Ook van het het winkelpersoneel heeft niemand verder naar de zieke konijntjes omgekeken. Het heeft de diertjes zelfs aan de meest elementaire zaken ontbroken: goede voeding, hooi, vers water, een schone bodembedekking. Werkelijk niemand heeft zijn verantwoordelijkheid opgepakt, noch jegens de zieke dieren, noch jegens de (nog) gezonde exemplaren. Je zou toch denken, dat al deze mensen wel heel erg blij moeten zijn met een stelletje 'gekken' die wel tijd, energie en geld willen steken in deze bijna afgeschreven 'handel'. Maar, nee hoor, zelfs een 'dank je wel' jegens de mensen die de dieren niet lieten creperen, kan er niet eens af. Als dit een afspiegeling is van onze hedendaagse maatschappij, moeten wij toch wel het ergste vrezen! 
Jammer eigenlijk dat wij de aanblik van deze stervende (foto) konijntjes niet op video hebben gezet.We zouden de mensen van Jumper graag recht in de ogen laten kijken van deze onschuldige diertjes. Ook zouden wij hen graag een blik achter de schermen van onze opvang gunnen, zodat zij met eigen ogen zouden kunnen zien wat het inhoudt om zoveel ernstige zieke dieren te moeten verzorgen. Niet alleen vraagt dit 'geintje' heel veel tijd van ons waardoor andere (administratieve) zaken blijven liggen, maar het is ook nog een behoorlijke investering. 
Nog afgezien van alle medica- menten en ontsmettingsmiddelen die
wij hebben moeten aan- schaffen, kunnen we bij voorbeeld handdoeken (foto) die wij voor coccidiose-konijntjes gebruiken, direct na gebruik weggooien.Dit om ieder risico voor andere dieren in onze opvang te vermijden. Ook moeten we ons regelmatig omkleden en rubberen handschoenen gebruiken. Quarantainebakken, waarin coccidiose-patiëntjes hebben gezeten, kunnen niet met normale desinfectanten (zoals Halamid) worden schoongemaakt. We zijn genoodzaakt een stoomapparaat aan te schaffen, willen wij de betreffende bakken ooit nog kunnen gebruiken. Deze aanschaf is op zich niet 'weg', maar het is prettiger om zo'n uitgave te doen op een moment dat dit beter uitkomt. Nadat wij Hessel Altenburg hebben geadviseerd een waarschuwing voor 'Besmettingsgevaar!' te plaatsen bij alle verblijven en de eerste weken geen dieren te verkopen, gaan we snel naar huis om onze eigen patiëntjes te verzorgen. 
Inmiddels hebben Aard en Maaike een stoomapparaat (foto) op de
kop kunnen tikken.Dit betekent dat wij eerdaags de quarantainekooi kunnen ont- smetten waarin enkele coccidiose-konijntjes zijn overleden. Ook kunnen wij attributen onder handen nemen die niet met desinfectanten kunnen worden gereinigd. Niet alleen tijdens het telefonisch spreekuur, maar ook gedurende de rest van de dag, worden wij herhaaldelijk uit ons werk gehaald door mensen die ons om advies vragen voor hun chinchilla's. Het is dan ook vijf uur, voor we er erg in hebben. Snel rijden we naar Jumper Stadskanaal om te kijken welke maatregelen en voorzieningen door de eigenaars zijn getroffen. Geen enkele dus! Er hangt geen waarschuwing bij de knaag- dierenverblijven en er zijn ook nu weer dieren die zonder water zitten! Thuisgekomen wassen we - voor de tweede keer deze dag - Josca, die nog steeds in leven is. Ook dienen wij haar medicijnen en Oricel Jr toe, een humaan middel tegen uitdroging. De kans dat zij het nog zal halen is helaas minimaal. Gedurende de avond vindt er een kleine reorganisatie plaats teneinde chins die nu nog in opvangkooien zitten, royaler te kunnen huisvesten. In onze voormalige bieb, wordt een Brio Maxi-volière van Ferplast, vervangen door een Muetti, een extra brede uitvoering. 
Hierin komt het gezinnetje van
Minerva (foto), dat thans nog in een dubbele Brio-volière
verblijft.Sinds het overlijden van Jade en Josephine, is dit geslonken gezin wel erg royaal behuisd. Iets dat na de grote invasie van chins uit Antwerpen, eigenlijk niet meer verantwoord is. De grote dubbele kooi die zij straks achterlaten, kan dan geschikt worden gemaakt voor drie chins uit Antwerpen en voor Arrigio en Rafaella, die onlangs hun eigen kooi hebben vernield. | ||||
 |
Josca leeft nog steeds. Iedere ochtend betreedt ik met een zekere aarzeling
mijn kantoor om vervolgens te ontdekken dat het dappere meisje nog
kaarsrecht tegen haar vriendje Jort (foto) aan zit. Waar leven is, is hoop. Ook vandaag wordt Josca dus weer gewassen en krijgt zij haar medicijnen en dwangvoeding. Het zwarte konijntje met Coccidiose, een ontstoken oogje en snot, knapt nauwelijks op. De diarree is weliswaar onder controle, maar de snot laat zich niet eenvoudig bestrijden. Direct na de koffie rijd ik met Maaike naar tuincentrum Schipper om kerstkransen en andere leuke decoratieartikelen voor onze vrijwilligers te kopen. We rijden meteen door naar Monique, die nog steeds ziek is, om e.e.a. af te geven. 
Bij thuiskomst treffen we Anne. Ze heeft haar cavia Jesse meegenomen die
onlangs is overleden.Jesse (op archieffoto rechts) is, evenals de andere cavia's van Anne, afkomstig uit onze opvang en zal door ons op een mooi plekje worden begraven. Kort na de middag arriveert André. We hebben geen tijd gehad om onze foto's in Muntendam langs te brengen, dus komt André ze maar bij ons ophalen.  
Tot onze verrassing neemt hij een zak met heerlijke oliebollen
en appelbeignets mee voor Oudejaarsavond! Die zullen wel op komen,
denk ik zo.
Na de theepauze rijd ik samen met Maaike naar Bart en Gea. Bart (foto) heeft vele jaren als vrijwilliger in onze opvang gewerkt, maar moest wegens gezondheidsredenen het werk neerleggen. Ook zijn vriendin Gea
is al lange tijd ziek.Aan de vooravond van het nieuwe jaar wil ik hen graag laten weten, dat wij hen niet vergeten zijn. Bij thuiskomst loop ik even snel de ronde langs alle dieren en controleer tegelijkertijd of alle schoongemaakte kooien wel gesloten zijn. Tot mijn schrik vind ik in de grote chinchillakamer Marlene dood in haar zandbad. Marlene had een ernstig gebitsprobleem en is enkele dagen terug nog in de kliniek behandeld. Ik denk dat de stress van het hele gebeuren haar teveel is geworden. Arme Maldini, die zo gek op haar was! Marlene laat een man (Maldini) en een volwassen zoon en dochter na... | ||||
 |
In alle vroegte zijn wij opgestaan om de zieke konijntjes, afkomstig van
Jumper, te kunnen verzorgen.We hebben namelijk om 9.00 uur een afspraak in de kliniek. Josca (foto) is nog heel zwak en zit opnieuw onder de diarree. We frissen haar weer lekker op in een badje handwarm water met zeepvrije wascreme, rollen haar in een handdoek en geven haar dwangvoeding en medicijnen. Dan worden de transportkisten klaargezet. Ludo, ons kerstkonijn, wordt vandaag gecastreerd. Denise, een chinvrouwtje uit Antwerpen-Hoboken, gaat mee voor behandeling van haar gebit.
Vlak voor ons vertrek doe ik nog even de ronde langs onze dieren.Mijn aandacht wordt getrokken door Ocario (foto), die op zijn plankje tegen het gaas staat. Als ik naderbij kom springt hij in het zandbad en gaat over Odya liggen. Het is duidelijk dat hij me iets wil vertellen. Ik kroel hem onder zijn kinnetje en duw hem zachtjes opzij, zodat ik ook Odya wat beter kan bekijken. Odya, die enkele dagen terug een gebitsbehandeling heeft ondergaan, blijkt dood. Haar prognose was ook erg slecht. Hoewel haar overlijden mij niet echt verbaast, raakt het me wel omdat Ocario en Odya echt een eenheid vormden. De kans is groot, dat Ocario, die zelf ook al wat problemen heeft met zijn gebit, eerdaags van verdriet de knop omdraait. Vanaf de kliniek, rijden we op de terugweg nog even langs Erna Hester, die twee chins uit onze opvang heeft.
Vervolgens rijden we door naar Jumper
Stadskanaal (foto) om enkele balen houtvezel te halen.Op het eiland is nog steeds geen waarschuwing met 'Besmettingsgevaar' geplaatst. Diverse klanten nemen besmette konijntjes in handen en pakken vervolgens weer een gezonde cavia in een andere bak op. Als we de konijntjes tellen, blijken er twee te ontbreken: een anthraciet grijze en een witte met grijze aftekening rond de oren. Navraag bij Hessel Altenburg, de eigenaar, levert op dat deze dieren vanmorgen dood werden aangetroffen. De glazen bakken blijken hierna echter niet te zijn schoongemaakt, laat staan ontsmet! 
Het is dus glashelder: het echtpaar Altenburg wil niet leren, wil
haar werkwijze niet aanpassen, c.q. veranderen en komt in dat opzicht geen
enkele toezegging na.De conclusie die wij hieruit kunnen trekken is dat deze mensen dus onmogelijk oprecht geïnteresseerd kunnen zijn in het welzijn (foto) van dieren en/of in het eventuele belang van hun cliëntele. Even na het middaguur en vroeger dan gewoonlijk, zijn we weer terug bij de kliniek om onze operatiepatiëntjes op te halen. Ludo, ons kerstkonijn, hipt al weer vrolijk rond. Denise is nog wat zwakjes. Er moest veel aan haar gebit gebeuren. Hopelijk kan zij er weer een paar maanden tegen. 
De hele middag zijn we bezig met het schoonmaken van kooien en het
behandelen en verzorgen van de zieke konijntjes (foto) van
Jumper.Josca lijkt zich iets beter te voelen en Jort lijkt de dans zelfs wel te ontspringen. Het feit dat wij hem preventief behandeld hebben tegen Coccidiose, heeft kennelijk zijn vruchten afgeworpen. Enfin, al doende leert men. We zijn op het gebied van konijnen in ieder geval weer wat ervaring rijker. Het zwarte baardkonijntje gaat helaas steeds verder achteruit. We kunnen nog proberen om haar op een ander antibioticum te zetten, maar als dit niet aanslaat is het echt einde verhaal. Onze honden zijn dit jaar voor het eerst erg onrustig vanwege het vuurwerk. Bij ieder rotje dat ontploft wordt er gejankt of ingehouden geblaft. 
Om hun
angst niet te bevestigen, negeren wij hun gedrag en doen wij alsof er niets
aan de hand is.De chins slapen gelukkig overal doorheen. Slechts een enkeling (foto) kijkt wat verstoord op en volgt de vuurpijlen die kleurrijke sporen trekken in de donkere lucht. 's Avonds brengen wij spullen van buiten in veiligheid die in menige oudejaarsnacht het doelwit vormden van opgeschoten, vaak dronken jongeren, zoals de brievenbus, de tuinbank en een plantentafeltje. Vervolgens doen wij ons tegoed aan de heerlijke oliebollen en appelbeignets die André voor ons heeft meegebracht en wachten op de klok van twaalf uur. 
Het vuurwerk valt dit jaar (gelukkig) enorm mee. Er wordt weinig geknald en
om half één zien we nog slechts een enkele verdwaalde vuurrpijl. Wat dat
betreft mogen wij echt wel van geluk spreken dat wij in een rustig dorp
wonen.Onze enige zorg is nog de leegstaande fabriek (foto) waarin diverse olievaten staan opgeslagen. De kans is groot dat de jeugd uit omringende dorpen op de terugweg deze locatie aandoet om er brand te stichten. Gelukkig doen zich dit jaar geen incidenten voor en durven wij na enkele uren toch - zij het waakzaam - te gaan slapen.
| ||||
| |||||
